PAANO BA MAGING SINGLE MULI STEP 1: TABLE FOR ONE

Sa totoo lang, nakapangungulila. Di ko inakala na magiging isa sa pinaka mahirap harapin ay ang mga pangkaraniwang bagay.

Wala na ang nakatakdang i-text sa tuwing sinira na naman ng traffic ang araw mo, o kasamang subukan 'yung bagong Korean BBQ sa kanto, o yayayaing manuod ng pelikulang isang linggo nang ipinagpapaliban.

At natira kang iniisa-isa ang mga pangalan sa contacts at tinitimbang kung sino kayang may pake sa inarte mo para sa araw na 'to. (Sagot: wala naman talaga, o walang makakakumpara)

Paano nangyari na ang taong dating pinag-iikutan ng iyong lahat ay nalaglag na lang nang ganun-ganun mula sa sentro. (Sagot: nang gamit ang buong lakas at pagpapasya)

MALING DESISYON #21 PARA SA 2018

Parang linubog ko na yung barko nang di man lang nakalayag. Dahil kung may natutunan man ako, iyon ay hihilahin mo lang ang iba pababa sa pagsubok mong iangat ang ulo mo mula sa tubig. 

Feeling ko may mas magandang paraan para i-articulate to pero di ako makaahon mula sa aquatic na symbolism. Ganto pala feeling ng di rinereplyan ang text. Tamad na tamad pa naman ako magreply lagi. I'm a monster at karma lang to. I deserve it. Saka 100% ng meals na binili ko mula Sabado hanggang ngayon ay galing sa 7/11. Bale tatanda akong mag-isa nang puro Busog Meal at pancit canton lang laman ng tiyan.  8:00 pa lang at ang dami ko nang nainom na Mountain Dew jusko. At manhid pa rin yung isa kong daliri what is this. Dami kong angal anuba

LIMANG RASON KUNG BAKIT UNDERRATED ANG SELF-HATE

Parang eksena sa pelikula. Kahit gaano ka pa kagalit sa 'kin, sigurado ako na walang tatalo sa self-loathing ko. So, yknow, take that. At least eto, sigurado akong kaya kong gawin nang tama.

Dahil underrated talaga ang pagkasuklam sa sarili. May mga tangina talagang tao na gumagawa ng kung anu anong katanginahan on the regular basis e. Kunwari gago ka at may ginago kang iba. At matapos ng lahat ng yon, mahal mo pa rin sarili mo? Gago ka na nga, minahal mo pa pagkagago mo. Kunwari naman gago ka tapos nang dahil sa pagkagago mo, gusto mong ipurga buong pagkato at iitsa sa harap ng full speed na MRT kung ano mang matitira. O diba, parang mas may sense yon. So dapat we should be allowed to hate ourselves. Wag kayo makikinig sa mga pumupiri sa inyo at nagsasabing mahalin niyo sarili niyo kahit ano pang mangyari. Walang mas nakakakilala satin kundi ang mga sarili natin mismo. At minsan ang mga sarili natin ay ka-hate hate naman talaga. At okey lang yon. Moreover, sa partikular, okey lang ako.

PAALALA SA SARILI PARA SA BAGONG TAON

1. Huwag magtiwala sa mga "wanderer" at "loves to travel" ayon sa social media bio nila. Cliche silang tao, panigurado. Di ko lang alam pero malamang may kaibigan akong ganiyan ang bio. Latak kayo ng lipunan, palitan niyo yang kabaduyan na yan.

2. Pag nagsimula akong magtrabaho sa lugar na kailangang naka-business casual, ibig-sabihin suko na ko at linamon na ang kaluluwa ko ng sistema. Dahil ano ang buhay kung hindi naniniwala sa simbolismo. Kakayanin ko ang lahat, puwera sa business casual.

3. Manatili sa loob ng comfort zone. May rason kung bakit comfort zone ang tawag. Kasi nga komportable. Oo, wala kang matututunan at hindi uunlad ang pagkatao mo na maaaring magdulot ng nakapipinsalang lungkot at pagsisisi na pinaka mararamdaman sa tuwing lilingon ka sa walang kulay mong buhay at iisiping "Ito na ba 'yon? Ito na talaga?" habang umiinom mag-isa sa isang bar sa liblib na bahagi ng Cubao dahil hindi mo pa kayang umuwi at harapin ang asawa mong di mo naman talaga minahal. Ngunit ayos lang yon dahil sa kahuli-hulihan, masasabi mong naging komportable ka naman - komportable lang.

4. Ipatingin yung sakit sa lalamunang anim na linggo na yata. Hindi porket umasa kang lilipas ay lilipas talaga. Minsan may mga nararamdaman talagang hindi madadaan sa pagharap sa ibang direksyon. Inalis mo nga sa paningin mo, ngunit hindi ibig-sabihin ay tuluyan nang naglaho. Yung sakit sa lalamunan pa rin to.

 5. Ito mas payo kaysa paalala pero sobrang halaga nito. Berocca ang sagot sa lahat ng sama ng pakiramdam na maaaring dumapo sa sakitin kong katawan. (Maliban sa chronic na pamamaga ng gallbladder, sakit sa likod na dulot ng scoliosis, malupit na dysmenorrhea, bigat sa dibdib sa tuwing mag-isang nakahiga sa kama pag gabi at dinadamdam ang nakabibinging katahimikan ng aking pag-iisa, at saka yung sakit nga sa lalamunan.) Pero lahat ng iba kaya hilumin ng Berocca, pangako.

5:07 AM NA AT SANA MAY MAGTURO SA AKIN MAG-CROCHET

Shet isang buong araw nang manhid yung dulo ng daliri ko. Should I be concerned. Babalik pa ba yung feeling shet. Pero okey lang, now I'm dead on the inside as well as on the outside, partikular sa isang tanginang daliri na to. Speaking of feelings, o kawalan ng feelings, ewan ko di ko alam. Pwede pala yung masaya ka para sa sarili mo pero malungkot ka para sa iba at conversely, masaya ka para sa iba pero malungkot para sa sarili. Masalimuot ang tao at ang damdamin at hinahanap ko mga lumang plates ko nung Arki pa ko kasi may drawing ako ng tinapay na sobrang ganda na gusto kong ipakita sa magulang ko para naman masabi kong hindi sayang yung binayad nila sa kung ilan mang units yon ng arki subjects na kinuha ko mga 6 years ago na. Bakit kami nagdodrowing ng tinapay you may be wondering di ko rin alam ang sagot. Also unang beses ko ulit magbasa ng Filipino novel in English matapos ng matagal na panahon at hindi ko talaga bet mga non local language na librong set sa Pinas. Di kaya ng imagination ko yung lahat nage-English sa dialogue jusko sobrang out of touch sa realidad. Pati sensibilities ng characters sobrang Western. Sana hindi na ginawang distinctly sa Pilipinas yung setting para hindi sobrang nakaka-cringe mga kaganapan. Anw that's just my opinion at marami akong biases as a person so ayon. Balang araw titira ako sa tuktok ng bundok at magbabasa ng sobrang daming libro na halatang sinulat ng mga middle class pa-intelektwals at gagawa ng mental list ng lahat ng mga dahilan kung bakit ayaw ko sarili ko and all will be fine because my so-so books and crocheted table decorations will keep me warm. Oo, sa fantasy na 'to nagsimula akong mag-aral magcrochet

5:00 AM

100% sure na mali lahat tong pinaggagagawa ko pota anuna gurl anuna chuchu here chuchu there daming chuchu lowkey gustong maglaho for like 4 months papahaba ako ng buhok goal ko kasi talaga sa buhay maging mahaba enough buhok ko para matakpan utong ko i feel like magcocome in handy yon one day ewan ko shet ang hirap pala mag-isa pero papanindigan ko to kahit na di ko maramdaman yung fingertips ko sabi ng internet baka raw anxiety excuse me google baka ikaw yung anxious sobrang okey lang ako and am not at all unstable emotionally lunch pa huli kong kinain which is like mga 14 hours ago nararamdaman kong dinidigest ng tiyan ko sarili niya shet ang hasel nung kailangan mong kainin sarili mo okey lang yan may magmamahal din sayo or matuto ka rin magmahal one or the other at kailangan ko na magbuhat ulit nanghihina na tuhod ko hasel pota ewan ang hirap talaga someone hug me pls