Hindi ko na mabilang ang mga pagkakataong naisipan kong tawagan ka. Para lang may mapagbuhusan ng galit, ng lungkot, ng kawalang kwentahan, ng saya. Ngunit lagi't lagi, ibaba rin ang telepono. Dahil ayaw kong maging abala para sayo ang aking pag-iisa.
Charot. Disclaimer: persona lamang. Dahil wala. Walang laman ang utak at laman-loob ko kundi kaartehan at labis na kagustuhang dumating na ang Biyernes. Hindi ko alam anong ginagawa ng Martes at Huwebes, nalilligaw pa rin ata sila. Pero ang Biyernes, diyan lang 'yan. Laging maaasahan. Kaso hindi makatarungan ang layo ng mga Biyernes mula sa isa't isa.
No comments:
Post a Comment