Minsan pakiramdam ko wala na akong ginawa kundi mag-rant tungkol sa injury ko kaso ang hirap lang talagang iwasan. Parang pag-ibig. Yung tipong pag-ibig na ibubuhos mo na ang lahat-lahat mo: luha, dugo, pawis, pera, oras, basta hindi pagmamalabis ang pagkakagamit ng salitang 'lahat.' Tapos biglang isang Biyernes ng umaga may tatawag sayo na may hindi kanais-nais na balita na ang buod lang talaga ay Pasensya na pero pussy ka pa rin e. Tapos maaalala mo yung lahat mo. Yung kiniskis mo mula sa kailailaliman. Yung pagsipsip mo hanggang sa huling patak. Kaso hindi pa rin sapat. At binaliktad mo na mga bulsa mo, tangan-tangan ang pamasahe mong kulang ng piso.
Deeeee oks lang. Maybe next time. Though minsan naiisip ko pano kung di nangyari yung nangyari more than a year ago, baka nagbbook na ko ng flight patungong Australia. Or baka rin hindi lol. Pero panigurado, kung di yon nangyari, hindi ako nagdevelop ng weird fetish para sa mga knee support. Srsly tho, ang dami kasi palang iba't ibang brands at styles. Magsisimula na ko ng clothing line na puro supports lang. Para habang tumatakbo ako, kumikinang yung rine stones at sequins mula sa zebra print kong knee support na gawa sa 76% Italian head-hair.
E ayun, itigil na ang pagiinarte. Kantahan ko na lang sarili ko. Char.
No comments:
Post a Comment