Ang daming pauso ng internet

Nakakainis. Nakakainis talaga.

Nakakainis yung mga nagpapalike at nagpapashare sa facebook. Ililike ko kung gusto ko talaga, hindi para manalo ka sa kung ano mang contest. Tsaka porket hindi ko shinare photo mo, hindi ko na mahal si Jesus o ang nanay ko, o prinopromote ko ang animal cruelty. Pero seryoso, ayoko makakita ng mga picture ng hayop na pinapatay sa news feed ko. Kadiri. Like, you know, eww. Nung isang araw nga may nakita akong elepanteng walang muka. Minsan mapapatigil nalang ako at pagiisipan ang kawalan ng muka ng elepante na yun. Pagkatapos, mapapansin kong alas quatro na pala at wala akong napasukang klase.

Nakakainis yung mga tao na sinasabi nalang lahat ng maliliit na bagay na nangyayari sa buhay nila. Kahit na yun naman ata talaga point ng microblogging. Pero diba siguro naman kaya mong i gauge kung worth reading naman kahit papano yung sinasabi mo. Meron lang talaga kasi minsan na mapapacringe ka nalang sa pagka walang kwenta ng sinasabi nila.

Nakakainis yung sobrang OA na fascination sa mga pusa. Yung iba parang ngayon lang nakakita ng pusa sa buong buhay nila e. Mga baby na bulldog lang talaga ang cute para sakin. Tsaka baby na tao. Tsaka si ano, cute din. Wushu

Nakakainis yung mga nagtatype ng maraming exclamation point pero laging may naiiwang 1. Tsaka ang laki rin ng galit ko sa mga sobrang hilig gumamit ng mga acronym tulad ng omg at lol at kung ano ano pa. Wala lang, ayoko lang nung itsura.

Nakakainis ang salitang friendzoned at lahat ng variation nito. Baka hindi ka lang kasing ka boyfriend material sa inaakala mo. Baka hindi ka lang talaga type. O baka panget ka. Oo, yun siguro yon. Kasi kung gwapo ka naman, madali lang makakuha ng babae kahit na masama pa ugali mo. Kaya sa lahat ng iniisip na friendzoned sila, magpasalamat ka nalang na may muka ka, di tulad nung elepanteng yon. Shit, ayan na naman ang luha.

At higit sa lahat, nakakainis yung mga wala nalang ginawa kundi magrant sa blog. Ang sarap lang sampalin at utusang mag-aral.